ajay nimbalkar

अदृश्य जन्माला आलेल्या प्रत्येक माणसाला मनासारखं आकाश भेटतं , वारा भेटतो , पाणी भेटतं , आजूबाजूला झाडे भेटतात , प्राणी भेटतात , रस्ते भेटतात , इमारती , घरे , छपरे , देव , देवळे , मशिदी , चर्च , गावे , शहरे आणि त्यातल्या भरमसाठ गर्दी देखील भेटतात ..फक्त माणसे मात्र मनासारखी भेटतीलच असा मात्र नेम नाही. वर समजा भेटलाच एखादा किंवा एखादी तर याच भेटल्या वाटा त्यावरची घरे , देवळे , मशिदी , चर्च , शहरे , त्यांच्या गर्द्या अचानक जाग्या होतात आणि कालवर दुर्लक्षित केल्या त्याच माणसाला आपल अस्तित्व दाखवून ना ना   प्रकारच्या साखळ दंडात पुरते लपेटून टाकतात. यात मग काही साखळ्या देवळांच्या , मशिदींच्या , चर्च , गुरुद्वारे आदींच्या ,, काही जातीच्या , काही जमातींच्या , काही फक्त भिंतींच्या , गर्वाच्या , काही पैश्याच्या तर काही फक्त आरश्याच्या माणसाला परत त्या निर्जीव गर्दीचा एक घटक बनवून सोडतात. वर समजा तुम्ही यांचा बिमोड करू पाहिलात तर तुमचे भावनिक बाण तयारच असतात आई , बाप , भाऊ काका , मामा अशी असंख्य टोके नेम धरून तयारच असतात तुमचे हेतू उद्वस्त करून तुम्हाला आरश्यात बंदिस्त करण्यासाठी. यात...

                              बेवा कल देखा किसिके बाप ने बना दिया बेवा अपनी हि लड़की को   तेलंगाना में क़सूर था बस इतना जो उसने प्यार किया अपनी जाती को लाँघ कर बस किसी इंसान से ब्याह किया ना करती तो शायद वो आज ज़िंदा होता वो किसी और लड़की से बिना प्यार शादी करता ये भी किसी लड़के संग ब्याह रचाए बस वैश्याकी नींद में ज़िंदा होती ना निंदा होती ना ख़ून बहता पर ज़िंदा कौन रहता मन से दोनों में ?? क्या ख़ूब गर्व होगा बाप को अपने ख़ून से लथपथ हाथों पर जाती वालों में फकर होगा ज़िक्र होगा इन मर्दानी बातों पर भाई बाप का गुणगान करेंगे खून साफ कर इंसाफ करेंगे जाती के लिए जान न्योछावर ..सबक रहेगा कानों में लड़की बिधवा सुंदर यौवन अब औरो का रंजन चित्र बनेगी सांसो भरे इस शवको लेकर बस दिनमें अब रात भुनेगी कहा गया वो कृष्ण कहा वो राधा कौने धाम गयी गिनो सुनो रे मेरे भगवन यहाँ द्रोपदी हर शाम नयी कितनी मीरा कितनी राधा बेवा है रे जमानों में फिर दोषी कौन है ?? ...

" संप कारायाचे संस्कार" पुणे : इंधन दरवाढीविरोधात मनसे कार्यकर्ते आक्रमक , कुमठेवर रस्त्यावर पीएमपी बस फोडली. मला नेमकं कळतंच नाही कीभारतीय पक्षांना सार्वजनिक मालमत्ता उद्ध्वस्त झाल्याशिवाय संप यशस्वी झाल्यासारखंवाटतंच नाही. मग त्यात कॉंग्रेस  , भाजप , डावे ,  उजवे , करणी , मोर्चे सारेच आले. जगभराला अहिंसेचा संदेश देणारा आपला भारत आणी त्याच भारतात होणारी ही उघड उघड हिंसा , दोन्ही किती विसंगत आहे. वाईट या गोष्टीच वाटत राहते कि आम्ही आपल्याच देशाचं वाटोळ करून आपल्या मागण्या मान्य करून घेण्याची अपेक्षा करत असतो.मागण्या तरी काय असतात ? चित्रपट प्रदर्शित होवू नये , पेट्रोल दरवाढकमी व्हावी , अमुक जातीला आरक्षण मिळावे , तमुक वर्गाला संरक्षण भेटावं आणि नाना प्रकार. या सर्व मागण्या मागतो तरी कोण ज्याने हि सरकारे निवडून आणलेली असतात . ब रं मग सरकार तुम्ही निवडून आणता , कर तुम्ही भरता मग याच करातून झेलेल्या जानसुविधांची वाताहत करून नेमका कोणाचा व कसला फायदा होतो  ? बरे तुम्ही मतदानातून रोष व्यक्त करू शकता , असहकारातून व्यक्त करू शकता , उपोषणा...

कधी कधी अचानक येणाऱ्या तुझ्या आठवणी मनाचे चारही कोपरे शोधुन तुझा अंश अंश पुन्हा उजळुन नवा करुन जातात तुझी माझी पहीली भेट, मनास भिडलेली ती नजर थेटतुझे सलग ते १४ नकार माझे विनवणीचे नाना प्रकार तुला दिलेली पुस्तकं अन् माझ्या त्या कवितांच्या वह्यातु मागे गिरवलेल्या माझ्याच  आडनावाच्या त्या नव्या सह्या हे सारंच आठवत जात समोर नकळत उंभ राहतं मग अंधाराचे पडदे हटतात, जिवनपटाला मागे नेतात एक एक क्षण पुन्हा नव्याने दाखवत ...स्वप्नांचे असे चित्रपट होतात कधी  कधी अचानक येणाऱ्या तुझ्या आठवणी ... तुला आठवतात ती मोगऱ्याची फुलं ?? मी हाताने हेलकावलेली कानामधली झुलं?तासभर उभे राहुन , मला नव्हे तर जगास पाहुन काॅलेज मधे मारलेल्या त्या गप्पा तुला हासवत खुमारलेल्या माझ्या हजारो थापा सारंच दिसु लागलं की मन परत त्या एकामाग एक कविता वाचुन घेतं जिच्यावर फक्त तुझाच हक्क असतो..त्यांचा प्रत्येक शब्द शब्द मला नव्याने तुझं होवु देतात जगात स्वप्नंच ती काय जिथं माणसं सुखी होतात? कधी  कधी अचानक येणाऱ्या तुझ्या आठवणी ... मावळतीला झुकता झुकता त्यांच्...

           “पृथ्वीमोलाचा माणूस : प्रा. पी. एन. भोसले” “काही माणसं जगात तुमच्यासाठी यशाचा अमृतकलश घेवुन येतात तुमचं काम इतकंच उरतं की तो कलश स्विकारुन अमृतप्राशन करत आयुष्य यशस्वी करायचं पण या अमृतकलशासाठी त्यांना मात्र मंथनाला सामोरं जावं लागतं हे न ते कधी सांगतात ना भासवतात फक्त मुक्तकरांनी देत राहतात”            आयुष्याची वाट अक्षरश: भरकटनार वाटत होतं मला , जेंव्हा मि बिएस्सी पास झालो होतो.कोण म्हणत होतं औषध विक्रेता हो कोण साखर कारखाना कामगार हो , वैतागलो होतो राव. एमएस्सीची लिस्ट मध्ये नाव तर अशा जागी जिथॅ बरोबर सगळे प्रवेश संपतात. ते पाहुन तर पुरता हताश होऊन गेले होतो. समोर फक्त अपमान आणि अंधकार दिसत होता. पुणे विद्यापीठाच्या प्रवेश परीक्षा न दिले करणे तिकडे प्रवेश होत देखील अशक्य होते. रोज सकाळी उठायचं बाबा कामावर जाताच कोल्हापूरला सुटायचं दिवस घालवत थेट झोपी जायच्या वेळी येऊन मन खाली घालून पडायचं असा लाजीरवाणा दिनक्रम चालू होता . दिवा विझनीला येत कसा तडफडतो ...

   कडते ( शिरोळे ) मॅडम                  माझ्या स्वप्नांना आकाश दाखवणाऱ्या शिक्षिका ...              हल्ली फारसे लिहित नाही मी कामात व्यस्त आहे म्हणा वा लिहायचा कंटाळा. रोजच्या आयुष्यात इतका रमून गेलोय वा इतका अडकून गेलोय म्हणा की , विचारांचे लोंढे मेंदूतून हाताच्या कोपऱ्या पर्यंत “साहेब लिहा” असे संदेश पोहोचवणाऱ्या वाहिन्यांनादेखील सुस्ती आलीये बहुदा.पण आज मात्र सारे अडथळे बाजूला करत लिहता झालो कारण परवाच एका बालमित्राचा बऱ्याच दिवसातून आलेला फोन. नेहमीप्रमाणे फोनवर गावतल्या खडान्खडा माहितीची , कोण काय केलं , कोण कुठ गेल याची उजळणी  करत असताना मित्राने सांगितले अरे तुला कळल का रे.. आपल्या वर्गशिक्षिका कडते मॅडम निवृत्त झाल्या . फोन संपला दोन दिवस उलटले वाटलं होत त्यांना एक फोन करावा पण पुन्हा वरील कारणानेच तेही जमले नाही मग फेसबुक वरती त्यांच्या निवृत्ती समारंभाचे फोटो पाहताना मात्र मनात तळमळ दाटली आणि  मग मात्र ख...